Dnia 24 marca 2017 r. klasa 1f udała się do Sanktuarium Ecce Homo św. Brata Alberta, gdzie mogła poznać patrona roku 2017, którym jest właśnie św. Brat Albert.

Albertynka – siostra Michaela przybliżyła młodzieży dzieje sanktuarium, które zostało poświęcone przez ks. kard. Franciszka Macharskiego 17 czerwca 1985 roku. Na tle bogatych, ogromnych, pełnych ozdób kościołów, Ecce Homo zadziwia swoją skromnością. Przy budowie kościoła postąpiono zgodnie z zasadami św. Brata Alberta, który nawoływał do największej prostoty.

Centralne miejsce świątyni zajmuje obraz pędzla św. Brata Alberta – „Ecce Homo”. Obraz „Ecce Homo” to przejmujący wizerunek Chrystusa cierpiącego oraz świadectwo przemiany: malarza Adama Chmielowskiego – w ojca ubogich – Brata Alberta. Rozpoczął to dzieło jeszcze jako człowiek świecki w 1879 roku. W trakcie jego malowania zaczął dostrzegać umęczonego Chrystusa we wszystkich ubogich. Z niewiadomych powodów zaniechał malowania obrazu, jednak dokończył dzieło na prośbę księdza metropolity Andrzeja Szeptyckiego. Na obrazie Adam Chmielowski stworzył nowy sposób przedstawiania Serca Pana Jezusa – na obrazie cały Chrystus zamienia się w serce – ubiczowane Boskie Serce. Pod mensą ołtarza umieszczona jest trumienka z relikwiami świętego.

Następnie udaliśmy się do tzw. dolnego kościoła, gdzie znajduje się wystawa na temat Brata Alberta. Siostra opowiedziała nam o jego bogatym, ale jakże trudnym życiu. Urodził się 20 sierpnia 1845 roku w Igołomii. Bardzo wcześnie został sierotą. Brał udział w powstaniu styczniowym, w którym stracił nogę. Był utalentowanym malarzem. Zaczął studia malarskie w Monachium. Jego najsłynniejsze dzieła to: „Ecce Homo”, „Wizja św. Małgorzaty”, „Po pojedynku”, „Dziewczynka z pieskiem”, „Cmentarz”, „Dama z listem”, „Powstaniec na koniu”, „Zachód słońca”, „Amazonka”.

Postanowił jednak zrezygnować z kariery, ponieważ jak sam napisał „… nie mogłem dłużej znosić tego złego życia, którym nas świat karmi. Świat jak złodziej wydziera co dzień i w każdej godzinie wszystko dobre z serca, wykrada miłość dla ludzi, wykrada spokój i szczęście, kradnie nam Boga i niebo. Dla tego wszystkiego wstępuję do zakonu; jeżeli duszę bym stracił, cóżby mi zostało?”. Od tego momentu rozpoczyna się droga prowadząca do założenia Zgromadzenia Albertynek i Albertynów, którzy do dnia dzisiejszego kontynuują dzieło pomocy najuboższym. Brat Albert nie tylko pomagał biednym, ale sam stał się jednym z nich, mieszkał razem z nimi w założonych przez siebie przytuliskach, niczym się od nich nie wyróżniał. Wierzył, że nadmierne troszczenie się o sprawy materialne to niedoskonałość i pokusa, gdyż w każdej sprawie wystarczy modlić się i zawierzyć, ponieważ „Pan Jezus sprawy załatwia”. Zmarł 25 grudnia 1916 roku w Krakowie. Został kanonizowany 12 listopada 1989 roku w Rzymie przez Jana Pawła II, który często podkreślał, że to jeden z jego ulubionych świętych.

Na pewno pozostaną nam w pamięci słowa Brata Alberta:

„Powinno się być dobrym jak chleb. Powinno się być jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i nakarmić się, jeśli jest głodny”.

Wyjście klasy 1f do Sanktuarium Ecce Homo Św. Brata Alberta zorganizowała i opiekę nad młodzieżą pełniła Pani mgr Małgorzata Sikora, nauczycielka religii.

Kraków, 25 marca 2017 r., mgr Małgorzata Sikora